recent werk

zt
2011
stof in diverse wit tinten en met verschillende texturen
ongeveer 3,00 x 6,00 cm.

'a piacere'
(een vrije vertolking van het Twentsch Volkslied)
2010
media-kunstwerk
duur 10 min.
opdrachtgever: TETEM kunstruimte

Basis voor de film 'a piacere' is de vraag: “hoe klinken de Enschedese culturele instellingen?”

Gefascineerd als ik was, door het verschil in geluid en atmosfeer tussen een stille zaal in Rijksmuseum Twenthe en het oorverdovende lawaai van de weefgetouwen in de TwentseWelle, ontstond de behoefte om nader te onderzoeken hoe andere culturele instellingen in Enschede klinken. Want wanneer je een museum bezoekt, kijk je meestal naar de uitgestalde voorwerpen. Maar ook bij film of toneel wordt wat je hoort bepaald door wat je ziet. In de film 'a piacere' probeer ik dit kijken ondergeschikt te maken door geen bewegende beelden te gebruiken maar alleen foto's. Terwijl het geluid in al zijn dynamiek gewoon doorloopt.

Voor de film heb ik in verschillende Enschedese culturele instellingen een foto en geluidsfragment (op)genomen. Waarbij ik gekozen heb voor een mix van meer en minder voor de hand liggende standpunten. De foto en het geluidsfragment zijn gelijktijdig genomen. Dat wil zeggen; op het moment van de foto van de Wilmersberg zaal speelde daar daadwerkelijk het Orkest van het Oosten de muziek die te horen is op het geluidsfragment. Deze beeld en geluidsfragmenten zijn onbewerkt en volgens het systeem van de zangpartij van het Twentsch Volkslied gemonteerd. Waarbij ieder geluidsfragment met bijbehorende foto een muzieknoot symboliseert.

Hiermee is 'a piacere' (Italiaans: naar believen) een vrije vertolking van het Twentsch Volkslied, uitgevoerd door culturele instellingen in Enschede zelf.

zt
2010
stoeptegels 30cm. x 30 cm.
Zwolle, route rondom grachtengordel

zt
2010
mediakunstwerk voor 'Vreemdgaan@artpie'
t.b.v. presentatie van TETEM kunstruimte op artpie 2010 in Amsterdam
Dagelijks verplaatsen wij ons over de wereld, meestal binnen een gebied van 100 km² met thuis als middelpunt. Een eeuwig durend verplaatsen beginnend vlak na onze geboorte en eindigend op de dag dat we begraven worden. Met het instinct als dat van een mier nemen wij steeds zelfde routes. Via school naar het atelier en via bakker en supermarkt weer naar huis. Dinsdags naar het zwembad, donderdags naar de sportschool……
Geïntrigeerd door het gedrag van mieren in mijn keuken, die steeds via exact dezelfde bochtige route hun weg naar vuile ontbijtborden vonden, kwam ik tot een verontrustend inzicht. Om dit pas verworven begrip nader te onderzoeken, heb ik gedurende een half jaar, dagelijks mijn bewegingen door mijn woonplaats en omgeving van een topografische kaart overgetrokken. De kaartrand was het kader en mijn huis het middelpunt. Uit de 180 lijntekeningen heb ik één maand als uitgangspunt genomen voor dit werk. Zij vormen de ruimtelijke rode lijnen in de virtuele zaal.